Liften bovenop de ijzererts trein
Waarschijnlijk lees jij niet zomaar een reisblog over Mauritanië. Grote kans dat de beroemde ijzererts trein de reden is dat je geïnteresseerd bent in dit bijzondere land. Zelf heb ik de trein twee keer gepakt, zowel leeg als vol met ijzererts. Tot op het heden een van de meest gave reiservaringen wat ik ooit heb meegemaakt. De trein vertrekt vanuit het afgelegen mijndorpje Zouérat, midden in de Sahara woestijn. Hier wordt de trein volgeladen met enorme hoeveelheden ijzererts om vervolgens te vertrekken naar de haven van Nouadhibou voor export. Vervolgens vertrekt de trein weer leeg richting Zouerat. Het is de goedkoopste manier om dit erts over de enorme afstanden van de woestijn te vervoeren, wat de trein essentieel maakt voor de economie van het land. Voor de locals is de trein de manier om vanuit de woestijn naar de kust te reizen. In de afgelopen jaren is dit ook opgepikt door toeristen en staat de trein bovenaan de bucketlist van avontuurlijke reizigers! In dit artikel lees je alles over hoe ook jij deze waanzinnige ervaring kunt ondernemen.
Voorbereiding
Je moet zeker goed voorbereid zijn voor deze rit. Het is een ruwe reis, vooral ’s nachts in de koude wind en met het opstuivende Sahara zand en ijzererts dat vol in je gezicht komt. Zorg voor voldoende water, eten en bescherming tegen de hitte en kou, afhankelijk van het moment van de dag. Overdag kan het extreem heet zijn, maar de nachten zijn vaak ijskoud. Ik raad ten zeerste aan om een slaapzak mee te nemen vanuit Nederland. Zelf had ik alleen een dunne deken, maar ik had het ijskoud in mei. Qua eten moet je goed verpakte producten meenemen. Geloof mij, het is niet lekker om een hap brood met ijzererts te nemen. Bananen, noten en water was mijn dieet voor 20 uur lang.
Opstapplek
Er vertrekken meerdere treinen per dag, waarvan je er vaak maar op één kan meereizen. De treinen vertrekken net buiten Zouerat vanuit Fderick. Hoe laat de trein precies vertrekt is altijd de grote vraag. Dit kan tussen 13:00 en 20:00 gebeuren, dus geduld is een schone zaak. Bij mij duurde het zelfs nog langer en ik vertrok pas rond 20:00 in het donker. De reis duurt zo’n 20 uur tot Nouadhibou en heeft slechts één echte tussenstop: Choum, een afgelegen woestijnstad. Hier kun je kort uitstappen, maar verder stopt de trein niet. Zet je schrap voor een heftige nacht. Als de trein eenmaal klaar is om te vertrekken, moet je snel bovenop een van de wagons klimmen. Het is aan te raden om zo dicht mogelijk bij de voorkant te zitten. Hierdoor heb je minder last als de trein gaat remmen, omdat de wagons achterin vaak heviger schokken. Daarnaast heb je minder last van de ijzerertsstof dat tijdens de rit door de lucht waait.
Bovenop het ijzererts; de rit zelf
Als de trein eindelijk vertrekt, is het al donker. Het wachten in de rustige, verlaten omgeving van Zouérat kostte wat geduld, maar zodra de trein in beweging komt, voel je een soort spanning in de lucht. De rit begint in de koele avondlucht en het is een surrealistisch gevoel om je door de uitgestrekte Sahara te bewegen in het donker. De lucht is fris en het landschap is nauwelijks zichtbaar. De enige dingen die je kunt horen, zijn het ritmische geluid van de treinrails en het gezucht van de wind die door de woestijn giert. Na een paar uur beginnen de temperaturen drastisch te dalen. Het ijzererts dat door de trein vliegt, komt overal in je gezicht en je kleding terecht. Mijn gezichtssjaal was mijn beste vriend in die momenten, maar ik had spijt dat ik geen goede slaapzak had meegenomen. IJs en IJskoud waardoor het voor mij vrijwel onmogelijk was om te slapen.
Toen ik net half in slaap was gevallen, stopte de trein ineens. We waren in Choum aangekomen, een afgelegen woestijnstad waar de trein een korte tussenstop maakt. Toch bleef ik in de wagon zitten, omdat je nooit weet wanneer de trein weer vertrekt. Eenmaal onderweg begon de ochtend al te naderen. Zelden was ik zo blij toen ik eenmaal de zon zag opkomen. Een magisch moment om mee zo midden in de Sahara woestijn. Langzaam maar zeker verandert de woestijn voor je ogen: de duinen krijgen vorm en de kleuren veranderen van de donkere schaduwen naar het gouden licht van de opkomende zon. Ik hunkerde naar warme zonnestralen en toen de zon eenmaal wat hoger was, warmde ik eindelijk op.
De ochtend brengt een ander perspectief op de Sahara. De ijzererts stof waait steeds minder op en je kunt eindelijk genieten van het landschap. De nacht was een diep dal, maar dit moment maakte alles weer goed. Het is een achtbaan van emoties en elementen van de natuur.
Aankomst in Nouadhibou
Na zo’n 20 uur reizen komt de trein uiteindelijk aan in Nouadhibou, de havenstad aan de Atlantische Oceaan. Het voelt als een opluchting om de trein eindelijk te verlaten, zeker na de oncomfortabele momenten. Al hoewel Nouadhibou zelf verschrikkelijk is, kan je wel even lekker opfrissen in een guesthouse.